การผลิตเครื่องประดับสมัยใหม่เปลี่ยนไป ปัจจุบันมีชิ้นงานมากขึ้นที่ผลิตด้วยการหล่อโดยตรงจากต้นแบบ 3D ที่เป็นขี้ผึ้งหรือเรซิน จากผงโลหะ ด้วยโลหะวิทยาผง หรือผ่านกระบวนการขึ้นรูปดิจิทัลที่ซับซ้อน วิธีเหล่านี้ให้อิสระแก่นักออกแบบมากขึ้น: ลวดลายนูนลึก ผนังบาง โซ่ซับซ้อน รายละเอียดเล็ก และบริเวณเข้าถึงยาก
แต่ก็อาจสร้างปัญหาซ่อนเร้นภายในโลหะด้วย: รูพรุนจุลภาค บริเวณโครงสร้างอ่อนแอ รูพรุนจุลภาคจากการหดตัว ข้อบกพร่องหล่อซ่อนเร้น ข้อบกพร่องที่ลึกเข้าไปในชิ้นงาน และความหนาแน่นวัสดุที่ไม่สม่ำเสมอ
ในขั้นต้นอาจมองไม่เห็นข้อบกพร่องเหล่านี้ การเจียรและขัดเงาค่อย ๆ เปิดพื้นผิวระดับใหม่ และข้อบกพร่องใต้ผิวอาจถูกเผยออกมา
การขัดเงาแบบดั้งเดิมมักใช้หลักการง่าย ๆ คือขจัดโลหะจนกว่าข้อบกพร่องจะหายไป หากข้อบกพร่องตื้น วิธีนี้อาจได้ผล แต่หากข้อบกพร่องลึกเข้าไปในปริมาตรของชิ้นงาน หลักการนั้นจะเริ่มทำลายผลลัพธ์ โลหะถูกขจัดมากขึ้น รูปทรงเสีย รายละเอียดลวดลายนูนมนลง และข้อบกพร่องใหม่ยังคงถูกเปิดขึ้น
เมื่อถึงจุดหนึ่ง ปัญหาไม่ใช่ทักษะผู้ขัดหรืออุปกรณ์อีกต่อไป แต่เป็นหลักการจัดการพื้นผิวนั้นเอง